سینمای دینی، ارث پدر کسی نیست که آن را انحصاری بداند و اجازه فرود (نوعی ورود با چتر) را به دیگران ندهد. اصلاً سینمای دینی را چه به متولی داشتن؟ در سینمای دینی به روی همه باز است و هرکسی با هر سطح سواد و تخصصی می تواند فعالیت کند...
شاید سیاه و سفید کردن آدم ها در دنیای خاکستری امروز به مذاق خیلی ها خوش نیاید. مخصوصا اگر قرار باشد در عالم سینما، انگشت روی عامل اصلی ساخت فیلم های سینمایی یعنی کارگردان ها بگذاریم و بخواهیم آن ها را به گروه های خودی و نخودی و بیخودی تقسیم کنیم.
رسانه همان پیام است. این گزاره را خیلی شنیده و تکرار کرده ایم. گزاره ای که به "مک لوهان" منتسب است و در محافل علمی به دفعات مورد استفاده قرار می گیرد. در این مجال می خواهم توضیح اندکی پیرامون سینما و نسبت آن با انقلاب و نظرات موافق و مخالف بر پایه این گزاره ارائه دهم.
دلم تنگ شده است برای نسلی از جوان های مذهبی متعهد به انقلاب که هنوز روشنفکر نشده بود. نسلی از حزب اللهی ها که فکر نمی کرد سینما و فیلم دیدن از دایره احکام فقهی خارج است و ندیدن فیلم های خارجی مشکل دار به این دلیل که صحنه های برهنگی و مستهجن دارد تحجر است.
